09-04-05

verslag 9

Woensdag 9 maart


's Morgens om 7 u ben ik wakker en ik denk ik ga al eens kijken wat voor weer het is.  Wanneer ik door het raam kijk ben ik onmiddellijk klaar wakker.  Ik maak Albert wakker en zeg je moet komen kijken dit mag je niet missen.  Slaperig komt hij naar het raam, maar staat dan ook verbaasd te staren.  De zon komt juist op en in de verte zien we heel duidelijk Tenerife met zijn vulkaan de Teide (die is 3718 m  hoog) en daarvoor La Gomera.  Maar wat ons het meest verwondert is het feit dat we boven de wolken zitten.  Heel het dal met La Restinga is bedekt met een dik wolkenpak.  Ook boven de zee hangen er wolken zo ver als we kunnen zien.  Maar wij hier in El Pinar zitten in de zon.  Dit is de omgekeerde wereld want normaal is het midden van het eiland gehuld in wolken. 

 

 

Omgekeerde wereld of niet, dit moet de mooiste dag zijn om over de Malpaso te gaan! Om 9 uur zijn we op weg.  Niet alleen het weer is mooi, maar ook de wandelweg.  Die gaat meteen door het sparrenbos.  Geregeld kijken we eens achterom naar de wolken en Tenerife.
Midden in het bos is er een grote campingplaats.  We zijn al op 1000 meter, dus zal het 's nachts wel koud zijn.  De camping is mooi aangelegd met tafels en er is zelfs een voetbalveld.


Mensen die de Camino de la Virgen lopen ( 28 km) moeten dit in 2 etappes doen, er wordt aangeraden om hier op de camping te overnachten maar wij blijven hier niet we moeten naar 1500 meter.  Dit gaat via een brede weg met verschillende bronnen en aangelegde rustplaatsen.
We blijven in de zon lopen.  Hoewel de wolken langzaam stijgen, blijven we er bovenuit.  Tegen 1 uur bereiken we de Malpaso. 

 

 

We kunnen naar alle kanten in het rond kijken.  Nu zien we ook het eiland La Palma.  Eigenlijk staan we op de rand van een vulkaankrater.  In de diepte zien we het gebied van El Golfo.  Dit is een laagvlakte gelegen aan de noordwestkust omgeven door hoge, steile rotswanden.  Deze zijn een deel van een verzonken krater.  Ongeveer 50.000 jaar geleden moet een deel van die krater met veel geweld in zee gegleden zijn.  In enkele seconden waarschijnlijk veroorzaakt door een beving brak een stuk van het eiland af en schoof zo het water in over de oceaanbodem.  Het is moeilijk je een landverschuiving van 300 kubieke km voor te stellen.  De vloedgolven (tsunami) moeten meer dan 100 meter hoog geweest zijn.  Wij staan hier dus op de rand van de krater en de wolken hangen in het dal van El Golfo.  Er is veel wind, want het is een open vlakte, er zijn geen bomen, daarom blijven we een eindje van de afgrond af.

 

 

We volgen verder een stukje de Camino de la Virgen die helemaal over de bergkam loopt, die El Hierro in 2 deelt.  Tot aan een afslag, daar nemen we de Camino de Sabinosa.  We stappen terug het bos in.  De weg is moeilijk te volgen.  Een deel van het bos is afgebrand en er liggen veel omgevallen bomen.  Eenmaal verspert een boom ons zodanig de weg dat we onze rugzakken moeten afdoen om er onder door te geraken.  Dan volgt er 2 uur lang een mooi bospad tot we plots uit het bos op de rand van de berghelling staan.  We hebben een mooi zicht op het dorpje Sabinosa dat tegen de berg is aangebouwd.  Maar het ligt nog ver in de diepte.

 

 

Via een zigzag weg is het steil afdalen.  Soms gaat dit door los zwart zand (lavagruis).  Om 5 uur bereiken we Sabinosa.  We zijn blij dat onze doortocht goed gelukt is, dat we mooi weer hadden en dat we nog op een redelijk uur hier toekomen.  Wat tegenvalt, is het enige pensioneke van Sabinosa.  Het is wel proper maar primitief.  Alles is heel vochtig en beddengoed en handdoeken voelen klam aan. ’s Nachts slaap ik slecht want ik voelde duidelijk de veren van de matras.




17:31 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.