09-04-05

verslag 15

Dinsdag 15 maart

 

Onze oorspronkelijke planning was om vanuit Las Puntas via de Camino de la Pena terug te gaan naar Valverde.  De Camino blijkt nu gesloten wegens gevaar voor steenslag.  Het pad is aangelegd langs een steile rotswand zonder bomen of stuiken.  De vallende stenen, zo vertelt men ons, worden vooral veroorzaakt door dieren.  Je mag er over op eigen risico.  Ons niet gezien.  Daar hebben we niet het hele eiland voor rondgecrost om te eindigen onder een rotsblok.

Alternatief is om via Frontera en de Camino de Jiname zo in Valverde te geraken.  We gaan dus naar Frontera om daar te overnachten en ’s morgens aan de Camino de Jiname te beginnen want we moeten 900 meter stijgen.

Op weg naar Fontera komen we langs het “Lagartario”.  Slechts 3 dagen in de week is het open en kunnen we met een gids deze reuzen bewonderen.

Waarover gaat het? We hebben het over de El Hierro-reuzenhagedis “Lagato de gigante de Salmor”. 

 

 

Lange tijd meende men dat de dieren op El Hierro waren uitgestorven.  Zo’n dertigtal jaren geleden werden ze opnieuw ontdekt.  De hagedis kan wel 70 cm lang worden en 30 jaar oud en men schat dat er nu zo een 800 zijn.  Ze zijn bij de wet beschermd.  Ze leven in de bergwand van de Fuga de Garreta en op de hoogvlakte La Dehesa.  Op La Dehesa hebben ze een probleem om te overleven.  Een hagedis is ’s morgens koud en kan daardoor niet of traag bewegen.  Dat maakt hem een gemakkelijke prooi voor de vele wilde katten.  Enkele exemplaren kunnen we achter glas bekijken.  Deze zijn slechts 40 cm lang en18 jaar oud.  Hagedissen blijven heel hun leven groeien.

Het hotel dat we op voorhand gereserveerd hebben ligt vlakbij de kerk Virgen de Candelaria.  We kunnen hier helemaal niet fout lopen want de bijhorende klokkentoren staat op een rode vulkanische rots en steekt overal bovenuit.  Naar men vertelt reikte vroeger het touw van de klokken tot aan het bed van de priester en moest hij ook niet het steile stuk omhoog.

 

 

Wij doen dat dus wel en zeker het laatste straatje is weer een kuitenbijter.  Op het kerkplein laten we ons neerploffen op een bank.  Vanaf hier vertrekt onze wandelweg van morgen.  De grote weg maakt een bocht om de kerk, maar via een smal, steil straatje kunnen we hem afsnijden en komen we uit bij het hotel.  Wanneer we opstappen neem ik eerst een kijkje in de kerk, het is er aardedonker en ik kan niets zien.  Ik stap wat verder naar de klokkentoren en wil tegen Albert zeggen dat ik eerst een foto ga nemen.  Maar Albert is nergens te bespeuren.  Ik loop terug naar de bank op het pleintje maar tevergeefs.  Ik ga terug naar de kerk want ik weet niet welke richting hij uit is.  Ik denk, hij zal mij wel missen en terugkomen.  Na een tijdje word ik toch ongerust en besluit via de grote weg naar het hotel te gaan (ongeveer 300 m).  Bij het hotel aangekomen is Albert er niet.  Ik ga naar het kruispunt op uitkijk. Twee minuutjes nadien komt hij eraan via de grote weg.  Terwijl ik een kijkje nam in de kerk, dacht hij dat ik al vertrokken was via de grote weg.  Vlug zette hij de achtervolging in en was erover verwonderd dat ik al zo ver weg was.  Bij het hotel aangekomen vond hij mij niet en ging dan via het smalle straatje heel het eind terug omhoog.  Ondertussen ging via de grote weg naar beneden.  Bij de kerk was ik natuurlijk niet te vinden en ging hij via de grote weg terug naar beneden waar we elkaar terugvonden.  Kan je nog volgen?  Wij hebben er in ieder geval hartelijk om kunnen lachen.  Gods wegen zijn ondoorgrondelijk!

Het hotel Ida Inès is fantastisch, we hebben een heel groot terras met tafel en stoeltjes en ligbedden om te zonnen.  We betalen 75 euro met ontbijt.


17:25 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.