09-04-05

verslag 11

Vrijdag 11 maart

 

Vandaag gaan we naar Playa del Verodal, het beste zandstrand van El Hierro. Een wandeling van 2 uur langs de kust. Gewapend met handdoeken en zonnecrème gaan we op ontdekking naar dit unicum op El Hierro. Inderdaad een strand hebben hier nog niet gezien, heel de kust van het eiland bestaat uit rotsen.

De zee is heel woest en overal zien we de branding met geweld tegen de rotsen slaan. Het is een spectaculair zicht, maar zwemmen kan je hier absoluut niet. Na een half uurtje komen we een afslag tegen naar Playa Arenas Blancas, wat wit zand wil zeggen. Dat is eigenaardig want alle rotsen en lavagruis zijn rood/zwart. Maar inderdaad als we de kust naderen lopen we door wit zand. Het strand is klein en er staan vele struiken en bloemen.

 

 

Spijtig van de afval, vooral plastieken flessen, die de zee ook niet moet hebben en daarom terug aan land spuwt.  De omgeving is één bloemenveld van gele en witte bloemen.  Gelukkig is El Hierro niet toeristisch anders zouden ze dit prachtige landschap wel verwoest hebben om hier een hotel te plaatsen.

De kust herbergt nog een prachtig geheim.  Daarvoor moeten ze een stukje over de rotsen klauteren.  Dan staan we voor de Arco de la Torca.  Dit is een uit rotsen gevormde brug.  De zee gaat er met veel gedonder onderdoor en spat tegen de kust meters omhoog.  Je zou over de brug kunnen lopen maar als je hier naar beneden valt in de zee, heb je wel je brug naar het hiernamaals.  Een hele tijd staan we naar dit natuurwonder te kijken dan gaan we verder op pad want het strand lonkt!

 

 

Er vertraagt een auto en de bestuurder doet teken of we willen meerijden.  We bedanken hem en zwaaien hem nog eens na.  Neen, deze keer hebben we geen behoefte aan een lift.  Het weer is mooi en de omgeving prachtig.

Vlakbij het strand kunnen we via trappen afdalen naar een overdekte picknickplaats.  Van hieruit kunnen we het strand zien.  Er zijn zelfs trapjes naar beneden, maar de grote golven overspoelen het stuk strand waar we over moeten.  Je zou kunnen proberen tussen 2 golven in als je het noodlot wilt tarten.  We gaan terug naar boven en vinden een andere weg door naast de hoge rotswand te lopen die het strand omringt.

“Strand” is een groot woord, want soms komen de golven zo ver dat er slechts 5 meter overblijft.  Het “zand” heeft een rode schijn en bestaat uit heel kleine rode en zwarte steentjes.  Hier en daar wat onderbroken door rotsblokken is het 100 meter lang.

In El Hierro zijn ze er fier op dat ze toch een strand hebben en met kalme zee zal het wel aangenaam zonnen zijn.  We nemen een stukje van de 5 meter in beslag en leggen onze kleren en rugzak op een rots.  We zijn hier niet alleen, er zijn nog een paar moedige zonnekloppers.  Niemand durft in het water te gaan tot plots…

 

 

Vier mannen komen naar het strand toe. 2 van hen wandelen wat over zand.  De 2 andere doen hun schoenen uit.  Een van hen kleedt zich uit tot op z’n onderbroek.  Met veel show, zo van “heb je mij gezien” stapt hij op het water toe.  Alle zonnekloppers kijken gespannen toe.  Er komt een rustige golf aan, dus niets aan de hand.  In de verte komt er een hoge opzetten.  Zijn maat doet teken en gaat al wat achteruit.  Maar “Den Tarzan van El Hierro” wil van geen wijken weten.  De spanning stijgt, zijn vriend kijkt angstig toe.  Dan ziet Den Tarzan de golf naar zich toe komen.  Die vindt hij blijkbaar toch wat te groot.  In paniek stapt hij achteruit, maar schuift onderuit in het water.  Dan krabbelt hij op handen en voeten naar het strand toe en weet op het nippertje te voorkomen dat de golf hem meesleurt het bruisende water in.  Daar staat “Den Tarzan” dan in z’n natte onderbroek, ware het niet van het water dan wel van de schrik.

Niemand durft natuurlijk te lachen maar iedereen heeft een smile op z’n gezicht.  De afgang is pijnlijk en hij maakt zich dan ook vlug uit de voeten.  Iedereen legt zich terug in het zonneke en strand is weer van de zee.

Morgen gaan we met de bus naar Frontera om een auto te huren, die is al gereserveerd via het hotel.  We willen naar de hoogvlakte van Deheza om de “eigenaardigheid” van El Hierro te bewonderen maar het verliep anders….                              

17:29 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.