09-04-05

Voor de start

Hallo iedereen,

We gaan El Hierro verkennen en wel te voet. El Hierro is het kleinste eilandje van de Canarische Eilanden. Het is slechts 278 km2 groot en is maximaal 24 bij 27 kilometer lang. Er zijn geen rechtstreekse vluchten naar toe, we moeten overstappen in Tenerife Noord. Je kunt ook de boot nemen vanuit Tenerife Zuid, maar dan ben je 4 à 5 uur onderweg.

 

 

El Hierro is een wandeleiland, hoe klein het ook is, het is volledig doorkruist met wandelpaden. Het heeft een behoorlijk aantal verschillende landschappen. Zo is er een hoog binnenland en zijn er kliffen die meer dan 1000 meter uit de oceaan oprijzen. Door de grillige kust, met veelal klippen, rotspartijen en riffen, zijn er praktisch geen zandstranden. De hoogste top van het eiland is de Malpaso die is 1501 meter hoog, de andere hoge toppen zijn de Mercader (1252 m) en de Ventejea (1216 m).

Er zijn verschillende uitkijkpunten (miradors) die we op onze wandeltocht zullen tegenkomen:

Mirador de las Playas, 1070 meter
Mirador de Bascos, 650 meter
Mirador de la Peña, 670 meter

El Hierro is een vulkaaneiland, hoewel lang niet altijd zichtbaar door de begroeiing, beschikt El Hierro over de meeste vulkanen van de Canarische Eilanden. Het vulkanische karakter van het eiland is het beste in het zuiden waar te nemen. De laatste uitbarsting vond meer dan 200 jaar geleden plaats. El Hierro kent geen rivieren en dus ook geen diepe ravijnen die op andere Canarische eilanden wel voorkomen. 

Op El Hierro wonen ca 8000 mensen en is daarmee het eiland met de minste inwoners. Gemiddeld wonen er ongeveer 28 Hierreños per km².

Het vliegveld is gelegen vlakbij het kustplaatsje El Tamaduste. Hier blijven we overnachten. Dan gaan we verder naar:

Valverde: de hoofdplaats van El Hierro (1 nacht)

Parador de las Playas: luxe staatshotel (dus maar voor 1 nacht)

El Pinar: bergdorpje (1 nacht)

La Restinga: toeristische badplaats (2 nachten)

El Pinar: tussenstop om over de Malpasso (bergtop) te geraken (1 nacht)

Sabinosa: vertrekpunt voor verschillende wandelingen (1 nachten)

Pozo de la Salud met uitstap naar Playa Verodal (2 nachten)

Frontera: schilderachtig dorpje aan de baai El Golfo (1 nacht)

Las Puntas: hier staat het kleinste hotel ter wereld (2 nachten)

Valverde: hier zijn we terug aan het begin (1 nacht)

We hebben nog 2 dagen over, die we ergens gaan inlassen als rustdag.

 

Klimaat

El Hierro heeft een droog klimaat, maar de noordoostpassaat zorgt voor een vochtige atmosfeer en door de voortdurende aanwezige wind is het aan de kust gemiddeld tussen 19 en 23°.

Boven het midden van het eiland hangt vrij vaak een wolkendek. De passaatwind "bruma" zorgt er voor dat vooral dorpen op de hoogvlakte compleet verdwijnen in een dikke mist. Het zuiden is veel zonniger. Zo schijnt in La Restinga gemiddeld 300 dagen per jaar de zon.

 

Op El Hierro komt de zwarte weduwe voor, een spinnensoort die gemeen kan bijten, net als de rode en zwarte duizendpoot ...

 

Wordt vervolgd






17:36 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

verslag 1

Maandag 28 februari

De luchtvaartmaatschappij Iberia gaat van ons niet rijk worden, integendeel...  Als wij een vlucht bij hen boeken kost hun dat veel geld...
Ons normaal vluchtschema was:
Brussel-Barcelona
Barcelona-Tenerife Noord
Tenerife Noord-El Hierro
We vertrekken op tijd (om 7 u) vanuit Zaventem naar Barcelona.  Na een uur of 2 vliegen we over de Pyreneeën.  Prachtig die besneeuwde bergtoppen! Dan zetten we onze daling in naar Barcelona.  Plots neemt het vliegtuig terug hoogte.  Even later horen we de stem van de kapitein.  In Barcelona heeft het zopas gesneeuwd en de luchthaven is dicht.  Er kan geen enkel toestel landen of opstijgen.  We moeten doorvliegen naar de eerstvolgende luchthaven: Valencia.  In Valencia wordt ons meegedeeld dat ze ons met de bus naar Barcelona zullen brengen.  Aangekomen in Barcelona zijn we natuurlijk te laat voor onze vlucht naar Tenerife.
We moeten naar de ticketservice om nieuwe vluchten te boeken.  We zijn hier niet alleen.  Alle 10 loketten van Iberia zijn open en er staat een massa volk aan te schuiven.  De volgende dag lazen we in de krant dat het ging om 180 vluchten (zowel binnenkomende als buitengaande) die ofwel niet konden landen, geannuleerd waren of vertraging hadden.  De luchtvaartmaatschappij Iberia is het zwaarst getroffen.
De luchthaven is overvol van nerveuze mensen, sommigen maken zich erg kwaad, een jonge vrouw barst in tranen uit.  Dat heeft allemaal geen zin.  We moeten gewoon aanschuiven en dat duurt ongeveer 1,5 uur voor het onze beurt is.
We zijn zo vriendelijk mogelijk tegen de dame aan het loket in de hoop dat ze voor ons een goede regeling treft.  We krijgen de keuze ofwel: een vlucht naar Madrid en zo verder naar Tenerife, met de kans te laat aan te komen in Madrid en onze vlucht naar Tenerife te missen.  Als het wel zou lukken, komen we rond middernacht in Tenerife aan en hebben we nog geen overnachting.  Ofwel overnachten in Barcelona (op kosten van Iberia) en morgen om 11u10 een vlucht naar Tenerife en verder naar El Hierro.
We kiezen voor het laatste. Om de overnachting te regelen moeten we naar een ander loket.  Dit blijkt niet zo gemakkelijk te vinden en als we het vragen wijzen ze ons steeds de andere kant uit.  Albert gaat uiteindelijk alleen op zoek, ik blijf bij de bagage.  Na 45 min komt hij terug en is alles geregeld.  Een busje zal ons naar het hotel brengen.  Daar moeten we een kwartier op wachten.  Buiten is het bitter koud tussen de 0 en de 2 graden, er staat ook een strakke wind.  Helemaal verkleund bereiken we het hotel Pere IV.  Een prachtig 4 sterren hotel met alles er op en er aan.  Bedoeld voor mensen die hier stranden zonder bagage.  Het avondmaal met wijn en het uitgebreid ontbijt zijn eveneens op kosten van Iberia.



17:36 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

verslag 2

Dinsdag 1 maart


De volgende morgen worden we met een bus naar de vlieghaven gebracht.  Hier is het nog steeds heel druk.  We hebben onze vlucht naar Tenerife en verder naar El Hierro.
In El Hierro is het 20 graden.  We gaan naar het dichtbijgelegen dorpje El Tamaduste om te overnachten. 

In El Tamaduste nemen we onze intrek in de appartementen Boomerang.  Ze zijn gelegen op de rotsen vlak bij de zee en heel mooi ingericht.  We betalen 56 euro voor 1 nacht. 

El Tamadusta, een vissersdorp, wordt meer en meer de plaats voor de inwoners van Valverde om hier vakantie door te brengen.  De kleine natuurlijke haven, omring door rosten, nodigt uit tot zwemmen.  Er zijn platformpjes gemaakt om te zonnebaden en via trappen kan je in het water.  Dat El Hierro vulkanisch is zien we al dadelijk in ElTamaduste.  De witte huizen contrasteren sterk met de zwarte vulkanische as.



17:35 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

verslag 3

Woensdag 2 maart

 

We beginnen aan onze eerste wandeltocht van Tamaduste naar Valverde.  Het is bewolkt en na een half uurtje begint het te regenen.  Er van overtuigd dat het hier nooit lang zal regenen, stappen we verder.  Maar de regen en de wind nemen in hevigheid toe en het wordt mistig.  Daardoor zien we niet meer welke kant we uit moeten.  De wandelpaden staan niet aangegeven en zijn ook niet gemarkeerd.  We halen kaart en kompas boven en besluiten een kleine asfaltweg te volgen die op de grote weg uitkomt.  We gaan via deze weg verder naar Valverde.  Het is steeds klimmen want Valverde ligt op 575 meter.  Hoe hoger we komen hoe meer we in de wolken lopen.  We zien amper 20 meter ver en de regen blijft aanhouden.  Plots stopt er een auto.  De bestuurder doet teken dat we mogen meerijden.  Dat laten we ons geen 2 maal zeggen.  De auto is eigenlijk een oude rammelkar die in eerste instantie weigert te vertrekken.  Het gaat hier dan ook steil omhoog.  Bij een 2e poging lukt het wel.  De man zet ons af in het centrum van Valverde waar we hem uitgebreid bedanken.  Zo is het maar weer eens bewezen dat het meestal de mensen zijn die zelf het minst hebben, het meeste anderen helpen.
We zijn vlak bij het toeristenbureau.  We vragen hier naar het hotel Boomerang (zelfde uitbater als van de appartementen).  Ze bellen voor ons om te horen of er plaats is, en reserveren voor 2 nachten.  Het is nog harder gaan regenen, het regent hier echt pijpenstelen.  De dame van het toeristenbureau zegt dat we een paraplu mogen meenemen en later terugbrengen.  En of ze hier behulpzaam zijn...
Valverde de hoofdstad van El Hierro is op een heuvel gelegen.  De straatjes zijn hier steil, heel erg steil.  We moeten ons schrap zetten willen we niet ongewild snel beneden zijn, zij het op ons achterwerk.  Nee, nee ... ik heb dit laatste niet uitgeprobeerd.
De manager van hotel Boomerang herkent ons en we krijgen prompt 2 mooie agenda's.  Voor het hotel betalen we 52 euro zonder ontbijt. We hebben ondertussen reuze honger en gaan eten in het restaurant dat bij het hotel hoort.  In El Hierro wordt lekkere kaas gemaakt en die serveren ze als voorgerecht.  Het is een harde gerrokte kaas maar heel fijn van smaak.  De Fransen zouden hier van griezelen, kaas als voorgerecht.  Maar voor mij als echte kaasfreak is de maaltijd al geslaagd.  Dan eten we een lekkere groentesoep en als hoofdschotel neemt Albert tonijn en ik steak.  Hierbij worden kleine ronde aardappeltjes in de pel gekookt gegeven, “Papas arrugadas”.  Wat ook niet mag ontbreken zijn de 2 sausjes.  Rode en groene “mojo” gemaakt van olie, azijn, look, zout, kruiden en … het geheim van de plaatselijke kok.  Er wordt kwistig met zout omgegaan, maar dat spoelen we door met de plaatselijke wijn: viño Frontera.  Het is een sterke wijn van 13 % en dat voel ik bij het rechtstaan.  Er wordt goede wijn gemaakt in El Hierro rond de streek van El Golfo, een deel hiervan is ook bestemd voor de export.
Ondertussen is het opgehouden met regenen, maar zullen we morgen ons wandelprogramma kunnen verder zetten.... ?



17:34 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

verslag 4

Donderdag 3 maart.

's Morgens informeren we naar het weer.  Het zal wisselvallig zijn met af en toe een bui.  Op het ogenblik regent het niet.  We gaan Valverde verkennen waar we gisteren door de regen en de mist niets van hebben gezien.  Door Valverde, dat tegen een heuvel is aangebouwd, lopen twee hoofdwegen die met elkaar verbonden zijn door steile straatjes.  Als je hier woont en je moet naar de winkel of op bezoek heb je in ieder geval een goede conditie nodig.  Het stadje telt 2000 inwoners.  Men vertelt ons dat iedereen elkaar kent want ergens is men wel familie van elkaar.  Huwelijken met 500 genodigden zijn geen uitzondering.  Er wordt dan veel gedanst en gedronken en uitbundig gezongen.  Als ze hierbij de sterke El Hierro wijn schenken, kan ik dat best geloven.
Daar het weer redelijk is, alleen een beetje fris, maken we onze geplande wandeling van Valverde naar Charco Mansa.  Dit laatste is gelegen aan de kust en daardoor moeten we 600 meter afdalen.
Halverwege komen we voorbij het dorpje Echedo dat omgeven is door wijngaarden.  Het karakteristiek boeket van de wijn is te danken aan de gunstige zonnestraling en de mineraalrijke lava as waarin de wijnranken geplant zijn.  Het is een mooi dorpje en men is bezig de oude huizen te restaureren.  Nu volgt een afdaling naar de kust.  Met de auto gaat dat via vele haarspeldbochten.  Ons wandelpad snijdt die bochten af en gaat dus steil naar beneden.  Door de weelderige begroeiing is het pad soms moeilijk te zien.  We moeten ons weer schrap zetten, willen we het pad niet als schuifaf gebruiken en zo in het zwembad van Charco Mansa plonsen.  Het is een natuurlijk zwembad in een baai, omringd door basaltrotsen, gevormd door de hevige branding.  Bij vloed en ruwe zee kun je hier beter niet zwemmen.  En momenteel gaat de zee hevig te keer.  Door openingen in de rotsen spuit het water omhoog als fonteinen. 

 

 

3 Spanjaarden,  2 mannen en een vrouw, wagen het toch.  Ze kleden zich zondermeer uit en springen in hun onderbroek in het water.  Dat het water koud is horen we duidelijk aan hun indianenkreten.  Ze zijn vlugger uit het water dan erin.  Ze haasten zich naar hun auto die in de zon staat.  De zon schijnt wel maar de wind maakt het koud zeker als je nat bent.

De terugweg is natuurlijk een steile klim omhoog en alsof dat nog niet erg genoeg is, krijgen we ook nog een regenbui.  Gelukkig duurt die maar een kwartiertje.  In Echedo nemen we de afslag naar Gualisancho.  Het is een mooie rustige weg met hier en daar een huisje en zicht op de vulkaan La Cancela.


 

De weergoden zijn ons vandaag min of meer gunstig gezind geweest.  Ik hoop dat ze morgen ook goed gezind zijn. 





17:34 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

verslag 5

Vrijdag 4 maart


Volgens het weerbericht zal het vandaag niet regenen.  Dat is een meevaller want er staat een lange wandeltocht op het programma.  Wat tegenvalt, is de prijs van de Parador.  Het luxe staatshotel.  Volgens de informatie op het internet zou 1 overnachting met ontbijt 100 euro kosten.  Wanneer we nu bellen om te reserveren zeggen ze ons dat de prijs 132 euro is.  Dat vinden we wat veel om zo maar aan de Spaanse staat te geven en besluiten door te stappen naar El Pinar waar het eerstvolgende hotel is.
De regering van El Hierro houdt zich veel bezig met de zorg voor het milieu.  Ze wil de landschappelijke schoonheid en de oorspronkelijkheid van het eiland bewaren.  Daarom staat ze slechts een gecontroleerde vorm van toerisme toe.  De accommodatie is beperkt en het toerisme is dan ook niet zo belangrijk voor de economie van El Hierro.  Dus geen platgelopen wandelpaden maar wel uren stappen naar het volgende hotel.
Onze wandelroute is de volgende : Valverde - Tinor - La Cuesta - Isora - El Pinar.  Start van de wandeling is volgens de wandelgids in Valverde via de straat Licenciado Bueno.  Omdat we geen bordje vinden met deze straatnaam, vragen we het aan twee dames.  Die discussiëren wat onderling en gaan om de hoek kijken naar de straatnaam, maar er hangt geen bordje.  Ze gaan dan een winkel binnen en we horen daar meerdere mensen druk tegen elkaar praten.   De dames komen terug buiten en zeggen dat ze denken dat het de straat om de hoek is.  We hopen maar dat het de juiste is, want het is weer een straat die steil omhoog gaat.
Gelukkig voor ons is het zo want ze komt uit aan het wandelpad Camino de la Virgen dat we gaan volgen tot aan Tinor. 
De Camino de la Virgin is 28,686 km lang en begint aan het andere uiteinde van het eiland bij de kapel Virgin de los Reyes.  Het Mariabeeld uit deze kapel wordt over dit pad naar Valverde gedragen.  Op een keer tijdens een periode van droogte ging de moeilijke afdaling gepaard met het wonder van een regenbui.  Sindsdien herhaalt men de afdaling om de 4 jaar telkens in juli toevallig ook dit jaar in 2005. 
Het is een uitbundig feest dat wekenlang duurt.  Alles gaat vergezeld met zang muziek en dans.  Heel El Hierro en alle geëmigreerde Hierreros die kunnen,  komen om het grootste feest van het eiland mee te vieren.  Het pad is natuurlijk steil en ik vraag me af hoe ze in godsnaam met het beeld veilig beneden geraken.  Zeker als het regent zal het wel een slippartij zijn.  Want het beeld is groot, het wordt gedragen met een draagstoel.  In elk dorp wordt er gestopt en ze feesten tot ze niet meer kunnen.  De dragers zullen wel niet mee mogen drinken.  In ieder geval zullen ze wel eerst het beeld moeten neerzetten.  Het pad is heel mooi aangelegd en gaat door een prachtig landschap.   Spijtig dat we het in Tinor moeten verlaten. 

 

                                 Camino de la Virgen

 

De enkele huizen die het dorp Tinor groot is liggen verborgen achter een heuvel en zien we pas als we er vlakbij zijn.  Hoe klein het dorp ook is, bij de kerk komen verschillende straten uit en we weten niet welke we moeten nemen.  Als we het vragen wijzen ze ons een steil pad recht omhoog.  Maar ditmaal is het het verkeerde en moeten we het hele eind terug afdalen.  We vinden een ander pad dat overwoekerd is en moeilijk begaanbaar.  Albert gaat alleen op verkenning, ik blijf bij de rugzakken.  Het blijkt het juiste te zijn, maar volgens mij hebben nog maar weinig wandelaars het gevonden.  Dit is zeker geen veel gebruikt pad, soms is er zelfs helemaal geen en stappen we op goed geluk verder, af en toe ons kompas gebruikend.  Zo komen we op de weg naar Isora.  In het dorpje La Torre nemen we de smalle asfaltweg richting El Pinar.  We zijn nu op 900 meter en moeten verder klimmen naar 1100 meter.  Waar de asfaltweg afbuigt volgen we het wandelpad rechtdoor.  Dit loopt langs een rotswand die 1000 meter loodrecht oprijst vanuit zeeniveau.  Aan de voet ervan staan een paar huisjes en ook de Parador.  Het is een prachtige wandelweg met mooie uitzichtpunten.  Het beste uitzicht hebben we vanaf de Mirador de las Playas die omgeven is door een sparrenbos. 

            Mirador de las Playas
 
Nu is het terug afdalen naar 900 meter naar El Pinar. 
Twee dorpjes Las Casas en Taibique vormen samen El Pinar, ze zijn gelegen aan de zuidrand van het sparrenbos vandaar de naam Pinar.
We logeren in hotel Pinar, 42 euro zonder ontbijt, mooi en kraaknette kamers.  De eigenaar heeft ook appartementen in La Restinga (onze volgende stop).  Die boeken we voor 3 nachten, 52 euro per nacht.
Het heeft niet geregend vandaag maar het was wel bewolkt.  In El Pinar, gelegen op 900 meter is het vrij koud, slechts 13 graden en verwarming kent men hier niet... 



17:33 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

verslag 6

Zaterdag 5 maart

Van El Pinar gaan we naar La Restinga, dat gelegen is aan de kust.  Dit betekent 900 meter afdalen.  In El Pinar hebben we natuurlijk al een steil straatje naar beneden.  Een vrouw die onze wandelstokken voor skistokken aanziet, lacht en zegt waarom skiën jullie niet naar beneden.  Inderdaad, als het in El Hierro zou sneeuwen zou het hier een prachtig skigebied zijn, zij het dan alleen met zwarte pistes.  Iedereen die ooit al eens te voet van een zwarte piste naar beneden is gegaan weet wat wij nu aan het doen zijn.  Eenmaal buiten het dorp komen we in een vulkanisch landschap.  Afdalen over vulkanisch gesteente is zeker niet makkelijk.  De stenen wegen licht maar zijn scherp.  Waarschijnlijk zijn we weer een paar bergschoenen aan het verslijten. Op deze losse stenen moeten we oppassen.  Albert kan er van meespreken, hij schoof er op uit alsof er een bananenschil lag.  Neen ... nu mag je absoluut niet lachen.  Het was wel even bangelijk. 

We komen aan een punt waar verschillende wegen uitkomen.  Weer moeten we ons kompas bovenhalen want er staat niets maar dan ook niets aangegeven.  Volgens het kompas moeten we rechtdoor, er is eigenlijk geen pad dus  lopen we dwars door de open vlakte en belanden zo op een onverharde weg waar we het wandelpad terug opnemen.
Ondertussen is het mooi weer geworden het is zelfs heel warm in de zon.  Het laatste stukje gaat over de "camino de la Restinga". We bereiken La Restinga vlak aan het appartement dat we gereserveerd hebben.  Het is heel mooi met een groot terras en een zwembad. 

Het kleine vissersdorp La Restinga is gelegen op het zuidelijkste uiteinde van het eiland.  Hier bevindt zich  de vissersvloot van El Hierro.  De haven wordt afgeschermd door een grote golfbreker.  Elke dag vaart er een grote vloot kleine kotters uit die de restaurants voorzien van verse vis.
Het duikgebied rond La Restinga behoort tot de mooiste van Europa.  Wanneer je hier gaat duiken denk er dan aan dat je hamerhaaien, barracuda's en grote roggen als gezelschap kan krijgen, ook tonijnen, zeeschildpadden en dolfijnen zwemmen met je mee.
Maar La Restinga heeft nog een troef, het telt de meeste zonnige dagen, zo'n 300 per jaar, van heel El Hierro.  Dat heb ik aan den lijve ondervonden in de vorm van een knalrode neus die aan het vervellen is,  maar liever dit dan blauw van de kou.

17:33 Gepost door Elly en Albert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |